Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

Tytuł pozycji:

Osiemdziesięcioletni i dziewięćdziesięcioletni aktorzy we współczesnym polskim teatrze

Tytuł:
Osiemdziesięcioletni i dziewięćdziesięcioletni aktorzy we współczesnym polskim teatrze
Octogenarian and nonagenarian actors in contemporary Polish theater
Les acteurs octogénaires et nonagénaires dans le théâtre polonais contemporain
Autorzy:
Jarząbek-Wasyl, Dorota
Współwytwórcy:
Cadoux, Christophe
Data publikacji:
2015
Słowa kluczowe:
senior actors
topos Starego Aktora
topos of the Old Actor
aktorzy-seniorzy
Język:
francuski
Linki:
http://recherchestravaux.revues.org/743  Link otwiera się w nowym oknie
http://ruj.uj.edu.pl/xmlui/handle/item/18998  Link otwiera się w nowym oknie
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Artykuł
The specific form that the topos of the Old Actor was given in Polish culture was due to the play "Affranchisement" by Stanisław Wyspiański (1903). According to Wyspiański, what makes the condition of the Old Actor so tragic is the interference of life and art - a process that ends with the ultimate statement: "I am nothing". In opposition to that pessimistic formula, senior actors, born in the 1920s, are still active in the Polish contemporary theatre (of the last decade). The actors of interwar generation bring on stage a marvelous technique of voice, a former art of diction, an admirable capability of metamorphosis together with a tendency of being regarded rather as individual persons than fictional characters. The most hidden secret of the old actor consists in the incarnation of the world which does not exist anymore and thus is inaccessible for spectators.

Dans la culture polonaise le topos du Vieil Acteur garde une forme spécifique inventée par Stanisław Wyspiański, auteur de la pièce Affranchissement (1903). Wyspiański tire une tragique conclusion des facteurs artistiques et personnels qui constituent la condition du vieil acteur en lui faisant faire ce constat : "je ne suis rien". Par opposition à cette formule pessimiste, les doyens de théâtre, nés dans les années 1920, sont bien présents dans le théâtre polonais contemporain (de la dernière décennie). Les acteurs de la génération de l’entre-deux-guerres introduisent sur les planches une formidable technique vocale, une ancienne diction, une capacité admirable de métamorphoses dans le jeu et en même temps une tendance à être perçus du public comme personnes plutôt que comme personnages. Le secret le plus profond de ces vieux acteurs réside dans l’acte d’incarner un monde qui n’existe plus et qui échappe aux spectateurs.

Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies