Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

Tytuł pozycji:

The elements of biomechanics of spiking in volleyball for KS AGH Kraków

Tytuł:
The elements of biomechanics of spiking in volleyball for KS AGH Kraków
Elementy biomechaniki wyskoku siatkarza atakującego na podstawie KS AGH Kraków
Autorzy:
Szlag, Ewelina
Słowa kluczowe:
biomechanika, piłka, siatkowa, atak, wyskok, atakujący, siatkarz, siatkówka, kąt, stopy, ułożenie, zasięg, optymalny, model
biomechanics, volleyball, ball, spike, jump, angle, feet, model, reach
Język:
polski
Dostawca treści:
Repozytorium Uniwersytetu Jagiellońskiego
Inne
  Przejdź do źródła  Link otwiera się w nowym oknie
The work below presents biomechanics of spiking in volleyball. The main principle assume creating a model of preparation to jump while spiking.

Poniższa praca porusza tematykę biomechaniki wyskoku siatkarza, który wykonuje atak. Obiekt badań stanowili zawodowi gracze pierwszoligowej drużyny siatkarskiej KS AGH Kraków. Analizie poddani byli wszyscy zawodnicy, których pozycje pozwalają na wykonywanie ataków, tzn. zarówno zawodnicy atakujący, jak i przyjmujący oraz środkowi bloku. Pierwsza część pracy traktuje o teorii dotyczącej zarówno biomechaniki ruchu, wyskoku, ataku oraz anatomii i fizjologii kończyn dolnych. Starano się opisać działanie narządu ruchu zarówno na poziomie komórkowym jak i układowym. Dodatkowo przybliżono teorie biomechaniki ruchu dotyczące nie tylko ogólnego opisu ruchu, ale także ich zastosowanie w analizie wyników sportowców. Wykonane badania podzielone były na dwie części. Pierwsza seria pomiarów zakładała znalezienie zależności pomiędzy wysokością wyskoku, a kątem pomiędzy stopami, utworzonym na przedłużeniu osi podłużnej stóp w momencie wybijania się. Po analizie danych udało się zaobserwować pewną tendencję charakteryzującą każdego z zawodników. Druga seria zakładała przede wszystkim poprawienie metody pomiarowej oraz błędów popełnionych w czasie pierwszej części eksperymentu. Ostatecznie, praca zakłada stworzenie modelu ułożenia stóp przy wykonywaniu wyskoku do ataku, dla każdej z pozycji zajmowanej przez zawodników (wspomnianych atakujących, przyjmujących oraz środkowych bloku). Cel udało się osiągnąć w zadowalającym stopniu, lecz nie całkowicie. Chociaż nie wyznaczono współczynnika korelacji, pomiędzy charakterystycznym kątem a zasięgiem ataku, udało się zaobserwować preferencję dla każdego zawodnika w wykonywaniu naskoku. Prowadzi to do wniosku, że możliwym jest stworzenie optymalnego modelu. W tym celu, opierając się na wynikach poniższej pracy, można przeprowadzić bardzo precyzyjne pomiary w warunkach laboratoryjnych, by taki model otrzymać.

Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies