Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

Tytuł pozycji:

Przydatność wybranych gatunków traw do podsiewu łąk wiechlinowych na glebie torfowo-murszowej

Tytuł:
Przydatność wybranych gatunków traw do podsiewu łąk wiechlinowych na glebie torfowo-murszowej
Autorzy:
Kamiński, J.
Data publikacji:
2002
Słowa kluczowe:
podsiew łąk
wschody traw wysokich
plonowanie
skład florystyczny łąk
meadow undersowing
shooting of tall grasses
yielding
floral composition of meadows
Język:
polski
Dostawca treści:
BazTech
Artykuł
  Przejdź do źródła  Link otwiera się w nowym oknie
W latach 1986–1990 badano przydatność sześciu gatunków traw wysokich do podsiewu łąki wiechlinowej na średnio zmurszałej glebie torfowo-murszowej. Podsiewy przeprowadzono w terminie wiosennym i późnoletnim. Najlepsze rezultaty pod względem wzbogacenia składu florystycznego i zwiększenia produkcyjności łąk uzyskano po zastosowaniu traw o szybkim początkowym rozwoju, to jest kupkówki pospolitej (Dactylis glomerata L.) i rajgrasu wyniosłego (Arrhenatherum elatius (L.) P. Beauv.). W okresie trzech lat użytkowania łąki, niezależnie od terminu podsiewu, gatunki te stanowiły powyżej 30% udziału w plonach. Bardzo duży udział w darni zapewniła podsiana wiosną mozga trzcinowata (Phalaris arundinacea L.) – gatunek wyjątkowo wolno rozwijający się po zasiewie. Podsiew tą trawą w początkach września należał jednak do mniej udanych. Nieprzydatne do podsiewu łąki wiechlinowej okazały się tymotka łąkowa (Phleum pratense L.) i kostrzewa trzcinowa (Festuca arundinacea Schreb.). Udział tych traw w darni i plonach był najmniejszy – nie przekraczał 10%. Stokłosa bezostna (Bromus inermis Leyss.) natomiast, która po podsiewie pojawiła się również w niewielkich ilościach, w kolejnych latach użytkowania łąki systematycznie zwiększała swój udział w darni. W trzecim roku stanowiła już około 16% plonu.
The usefulness of six species of tall grasses for undersowing tussock-grass meadows on moderately mineralized peat-moorsh soil was studied in the years 1986-1990. Best results in terms of the enrichment of floral composition and the increase of meadow productivity were obtained with grasses of a high initial growth rate i.e. with: cocksfoot (Dactylis glomerata L.) and ryegrass (Arrhenatherum elatius (L.) P. Beauv.). During three years of meadow utilization, irrespective of the period of undersowing, the species contributed in 30 % to yields. A large contribution to sward was provided by sown in spring reed canary Grass (Phalaris arundinacea L.) – the species growing extremely slow after sowing. Undersowing this grass in the beginning of September was, however, less successful. Useless for undersowing tussock-grass meadows appeared to be timothy grass (Phleum pratense L.) and fescue (Festuca arundinacea Schreb.). Percentage share of these grasses in sward and yields was the least and did not exceed 10 %. Brome grass (Bromus inermis Leyss.), however, which appeared in small amounts after undersowing, systematically increased its share in subsequent years to contribute in 16 % to the yield in the third year.

Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies