Informacja

Drogi użytkowniku, aplikacja do prawidłowego działania wymaga obsługi JavaScript. Proszę włącz obsługę JavaScript w Twojej przeglądarce.

Tytuł pozycji:

Miejsca Cogito. Narracje megalomanii i melancholia początków

Tytuł:
Miejsca Cogito. Narracje megalomanii i melancholia początków
The Whereabouts of Cogito. Narratives of Megalomania and the Melancholy of the Beginning
Autorzy:
Nowak, Maciej
Data publikacji:
2008
Wydawca:
Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego
Źródło:
ER(R)GO: Teoria – Literatura – Kultura; 2008, 16
1508-6305
2544-3186
Język:
polski
Prawa:
Wszystkie prawa zastrzeżone. Swoboda użytkownika ograniczona do ustawowego zakresu dozwolonego użytku
Dostawca treści:
Biblioteka Nauki
Artykuł
  Przejdź do źródła  Link otwiera się w nowym oknie
Maciej Nowak The Whereabouts of Cogito. Narratives of Megalomania and the Melancholy of the Beginning The title of the article is a cluster of various plays on words which build up an allusion to classic texts and “situations” that should sound familiar to most humanists. The title suggests that cogito is not an epistemological post of certitude but it has its “whereabouts” – so its axiological and discursive character cannot be pinned down and endowed with an ultimate sense of some kind. Consequently, the dynamic and perhaps furtive nature of cogito is tainted by the author’s (Descartes’s) megalomania or, to put it bluntly, the philosopher’s arrogant claim of his being able to access objective truth and authoritatively define the firm fundament of all knowledge. The article shows that this aspiration cannot be fulfilled (hence the titular melancholy, a word alluding to both Derrida and Levi-Strauss) and that it has been the nature of grand philosophical projects to get embroiled in complex semantic, conceptual, stylistic, textual trouble spots.

Maciej Nowak The Whereabouts of Cogito. Narratives of Megalomania and the Melancholy of the Beginning The title of the article is a cluster of various plays on words which build up an allusion to classic texts and “situations” that should sound familiar to most humanists. The title suggests that cogito is not an epistemological post of certitude but it has its “whereabouts” – so its axiological and discursive character cannot be pinned down and endowed with an ultimate sense of some kind. Consequently, the dynamic and perhaps furtive nature of cogito is tainted by the author’s (Descartes’s) megalomania or, to put it bluntly, the philosopher’s arrogant claim of his being able to access objective truth and authoritatively define the firm fundament of all knowledge. The article shows that this aspiration cannot be fulfilled (hence the titular melancholy, a word alluding to both Derrida and Levi-Strauss) and that it has been the nature of grand philosophical projects to get embroiled in complex semantic, conceptual, stylistic, textual trouble spots.

Ta witryna wykorzystuje pliki cookies do przechowywania informacji na Twoim komputerze. Pliki cookies stosujemy w celu świadczenia usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Twoim komputerze. W każdym momencie możesz dokonać zmiany ustawień dotyczących cookies